Dzień Ojca
 |
| Dzień Ojca |
Co znaczy być ojcem? Czy wystarczy biologicznie przekazać życie, ciężko pracować, nawet po godzinach, by utrzymać rodzinę, wychodzić z dziećmi na spacer, fundować dzieciom zabawki czy atrakcyjny wyjazd? Czy ojcem staje się, jest przez sam fakt narodzin dziecka?
Ojcostwo to zwrócenie się w stronę człowieka, zaangażowanie się: wolą, sercem, umysłem, uczuciami, całym sobą po stronie tych, za których jest się odpowiedzialnym. Świadomie tę odpowiedzialność przyjąć. Ta właśnie osobowa relacja do żony, dziecka, całej rodziny decyduje o tożsamości mężczyzny, o prawdziwym albo "pozornym", niedojrzałym ojcostwie, o "jakości" ojcostwa w ogóle. Ojcostwo to nie tyle sprawa genów, co sprawa woli i rozumu. To fundamentalna decyzja, by budować trwałe, głębokie więzi rodzinne przez miłość i przykład. Raz wybrawszy ojcostwo, codziennie je aktem woli wybierać powinien, musi. Razem ze współmałżonką staje się współodpowiedzialny za rodzinną przestrzeń duchową, w której wzrastają wszyscy, rodzice i dzieci. Ma pomagać tworzyć klimat i optymalne warunki wszechstronnego rozwoju.
Mężczyzna będący ojcem uczy się ojcostwa przez tych, których Bóg powierzył mu jego opiece i trosce. Wolę bycia dobrym ojcem musi nieustannie ponawiać. Tam gdzie gaśnie wola, tam gaśnie i ojcostwo. Nigdy nie jest się dość ojcem. To zadanie, wyzwanie na całe życie. Jeśli identyfikuje się z nim do końca wie, że to zadanie nie łatwe, że ojcostwa wciąż trzeba się uczyć od najlepszego Ojca.
Właściwy obraz Boga-Ojca ukazuje Biblia, która przedstawia Boga w kontekście Jego dzieł zbawczych, począwszy od wybrania swego ludu, aż po wydanie swego Syna, by odkupić swój lud i wyzwolić go z jego grzechów. Bóg Biblii jest: doskonały (por. Mt 5,48), miłosierny (por. Mi 7,18), daje dobre dary (por. Mt 7,11), prowadzi i chroni (por. J 10,27-29), zależy Mu na człowieku (por. 1P 5,7), karci w razie potrzeby (por. Hbr 12,5-11), troszczy się i karmi (por. Oz 11, 3-4), sądzi obiektywnie (por. 1P 1,17), przybiera za synów (por. Rz 8,15). Taki obraz Boga-Ojca jest w stanie ukształtować właściwą postawę i wzór ziemskiego ojcostwa, a w ten sposób uchronić rodziny przed kryzysem, jaki przeżywa dziś ojcostwo. Odpowiedzialne ojcostwo wymaga odpowiedniej formacji oraz dojrzałości mężczyzny. Człowiek rodzi się z ogromnym potencjałem i bogactwem tego, co odziedziczył po swoich przodkach, jednak wymaga to swoistej "obróbki", której winni dokonać przede wszystkim rodzice, szkoła, Kościół oraz całe społeczeństwo. Pierwszym etapem jest poznawanie otaczającej młodego człowieka rzeczywistości, pierwsze próby samodzielnego podejmowania odpowiedzialnych decyzji, umiejętne korzystanie z daru wolności. Na tym etapie towarzyszą mu rodzice, którzy umiejętnie i delikatnie kierują młodym człowiekiem, by stopniowo nabierał samodzielności i dojrzałości intelektualnej oraz emocjonalnej. Drugim etapem jest przejście od postawy biorę do postawy daję. Umiejętność ta jest konieczna, by młody człowiek potrafił stać się darem dla własnej żony i ich dziecka.
Istotnym elementem formacji jest wiara, która usposabia mężczyznę do dawania siebie w darze drugiej osobie oraz nastawia go na dobro drugiego człowieka. Każdy ojciec w rodzinie ma właściwe sobie zadanie do spełnienia, przede wszystkim według przeprowadzonych badań wśród ojców, należy do niego:
- interesowanie się dziećmi, cierpliwość w organizowaniu im czasu wolnego, rozmowy
- dbałość o warunki bytowe (domowa ekonomia), spełnianie obowiązków zabezpieczających ten byt
- wyrozumiałość, tolerancja wynikająca z umiejętności nawiązywania kontaktów, pomoc w kłopotach
- obdarzanie dziecka ciepłem rodzinnym, miłością, serdecznością i troską
- umiejętność wyegzekwowania powinności, przypilnowanie
- autorytet, dawanie przykładu, pewna surowość, dystans, rygor, niewykluczające koleżeńskiego stosunku do dziecka
- pogłębianie wiedzy pedagogicznej i psychiki dziecka
- troska o wykształcenie dzieci, o ich awans życiowy
Kolejność wymienianych elementów nie jest przypadkowa, świadczy ona o hierarchi priorytetów, jakie ojcowie przedkładają w swoich rodzinach. Okazuje się, że najważniejszym zadaniem jest dbałość o byt rodziny, zaś miłość i troska o wychowanie własnego dziecka schodzą na dalszy plan. Dowodzi to pewnego kryzysu w rozumieniu funkcji i zadań ojca, dlatego istnieje pilna potrzeba ukazania na nowo wielkości i ważności roli ojca w rodzinie oraz poukładania hierarchii spraw, jakie należą do kompetencji ojca.
Prawdziwe urzeczywistnienie ojcostwa dokonuje się przede wszystkim poprzez miłość do żony i dzieci oraz równego w stosunku do matki udziału w wychowaniu dzieci. Prawdziwy ojciec darzy swoje dzieci miłością, czasem, nawet pomimo nawału zajęć, prowadzi z nimi rzeczywisty dialog, ukazuje wiarę i podstawowe zasady moralne oraz daje im przykład własnym życiem i postępowaniem. Ponadto obowiązkiem mężczyzny jest dbałość o byt materialny rodziny i inne doraźne potrzeby. Dopiero taka hierarchia spraw należących do ojca zapewni harmonijny rozwój rodziny i żyjących w niej członków.
